Yalniz Bedendir Artik Gozuken

bo$luk doldurmaca oynadik hayatimiz boyunca
hep bir $eyleri doldurduk durduk
bo$ kalanlara uzulduk,careler aradik
olmadiysa da yamalar yaptik
oyleymi$ gibi gorunduk yillar yili
ne de komik olduk yarabbi kimbilir
ayni $eyleri yedik ayni yerelere gittik
kabuslarimiz bile ayniydi her gece korktugumuz
farkli ruyalara hasret kalmi$iz aslinda ne aci
cember icinde ko$e yaratmaya cali$mi$iz
halkalarda ko$e kapmaca oynami$iz
cogumuz mizikci kimimiz mizikaci
ama hepimiz oyun bozan yurek yakanmi$iz
benzer notalarla harika balladlar yaptik
bir de dans uydurduk bunlara hic sikilmadan
pusulamiz eksikti ama bize yol gosterdi
sen sag ben selamet vardik i$te bir yerlere
bizler memnun olmayi mi bilemedik,yoksa
memnun olmayi mi istemedik acaba
yagmurun bile e$it degildi ki damlalari
her defasinda ya coktu ya da eksik
gune$ bazen sicakti bazense soguk
fakat nafile,yapamadilar
bizde bir farkindalik yaratamadilar
biz yine geni$ patikalarda yol aldik
on adam boyu yerlerde bile bencildik
kar$idan gelene yol vermedik,bilakis
kar$imizdan geldi diye yol bile aldik
dedim ya bizler cok geni$ patikalari sevdik
zamanla asfalt doktuk ama ayniydi her$ey
kim bilebilirdi ki caglayan zamanin durulacagini
nasil da me$gulduk de goremedik
bol zamanalarda siki$tik kaldik
dar tunellere ahalimizle daldik
$imdiyse onca acik gunlerde
bir biz islanip duruyoruz reva midir bize
geni$ mi geni$ yollarda trafige takildik
sucu yine kenardaki cicege attik
bizler adam olmayi mi bilemedik,yoksa
adam olmayi mi istemedik acaba

hani bi sozde aklima geldi,

beyazlari kirletende du$unceler temizleyende....
oysa beyaz hep beyaz asil degi$en renk bizde...

MARQUEZ'IN MEKTUBU Yakalandigi lenf bezi kanseri nedeniyle saglik durumu kötülesen ve inzivaya çekilme karari alan Kolombiyali yazar Gabriel Garcia Marquez, yakin dostlarina bir veda mektubu gönderdi. Yazarin mektubu, degisik dillere çevrildi ve internet üzerinden yayina verildi. Iste usta yazar Marquez'in duygu yüklü veda mektubu: "Tanri bir an için paçavradan bebek oldugumu unutup can vererek beni ödüllendirse, aklimdan geçen her seyi dile getiremeyebilirdim, ama en azindan dile getirdiklerimi ayrintisiyla aklimdan geçirir ve düsünürdüm. Esyalarin maddi yönlerine degil anlamlarina deger verirdim. Az uyur, çok rüya görür, gözümü yumdugum her dakikada, 60 saniye boyunca isigi yitirdigimi düsünürdüm. Insan asktan vazgeçerse yaslanir... Baskalari durdugu zaman yürümeye devam ederdim. Baskalari uyurken uyanik kalmaya gayret ederdim. Baskalari konusurken dinler, çikolatali dondurmanin tadindan zevk almaya bakardim. Eger, Tanri bana birazcik can verse, basit giyinir, yüzümü günese çevirir,sadece vücudumu degil, ruhumu da tüm çiplakligiyla açardim. Tanrim, eger bir kalbim olsaydi nefretimi buzun üzerine kazir ve günesin göstermesini beklerdim. Gökyüzündeki aya, yildizlar boyunca Van Gogh resimleri çizer, Benedetti siirleri okur ve serenatlar söylerdim. Gözyaslarimla gülleri sular, vücuduma batan dikenlerinin acisini hissederek dudak kirmizisi taç yapraklarindan öpmek isterdim. Tanrim bir yudumluk yasamim olsaydi... Gün geçmesin ki, karsilastigim tüm insanlara onlari sevdigimi söylemeyeyim. Tüm kadin ve erkekleri, en sevdigim insanlar olduklari konusunda birer birer ikna ederdim ve ask içinde yasardim. Erkeklere, yaslandiklari zaman aski birakmalarinin ne kadar yanlis oldugunu anlatirdim. Çünkü insan aski birakinca yaslanir. Çocuklara kanat verirdim. Ama uçmayi kendi baslarina ögrenmelerine olanak saglardim. Yaslilara ise ölümün yaslanma ile degil unutma ile geldigini ögretirdim. Ey insanlar! Sizlerden ne kadar da çok sey ögrenmisim. Tüm insanlarin, mutlulugun gerçekleri görmekte sakli oldugunu bilmeden, daglarin zirvesinde yasamak istedigini ögrendim.Yeni dogan küçük bir bebegin, babasinin parmagini sikarken aslinda onu kendisine sonsuza dek kelepçeyle mahkûm ettigini ögrendim.Sizlerden çok sey ögrendim. Ama bu ögrendiklerim pek ise yaramayacak. Çünkü hepsini bir çantaya kilitledim. Mutsuz bir sekilde... Artik ölebilir miyim?"